4,8 - Uitstekend
  • Europa's grootste selectie
  • Alleen gecertificeerde verkopers
  • Bescherming van de koper
  • Financiering
Europa's grootste selectie
Alleen gecertificeerde verkopers
Bescherming van de koper
Financiering

Hoe krijg je de Ötztal Fiets Marathon onder de knie?

Hoe krijg je de Ötztal Fiets Marathon onder de knie?

Vincent van buycycle onthult het in het interview

Bij voorbaat excuses aan alle gepassioneerden grind en mountainbikers. op onze blog... Naar Tour de France terugblik en Tips voor je eerste fietswedstrijd Vandaag gaat het voor de laatste keer over wielrennen op de weg. Om precies te zijn gaat het over de wereldberoemde Ötztal Fiets Marathon, die onze eigen Business Developer, fietsnerd en topatleet Vincent vorige week heeft voltooid. In deze blogpost kun je lezen wat de beroemde "Ötzi" is, hoe Vincent zich erop heeft voorbereid en hoe hij het heeft aangepakt.

🚵🏽
Ötztal fietsmarathon feitencheck
Wat is het? Wereldberoemde en extreem zware amateurwielrenmarathon
Waar? Route over 4 Alpenpassen, in totaal 220 km lang en 5500 hoogtemeters
Wie? 4000 amateurwielrenners die via loting worden geselecteerd en die in uitstekende fysieke en mentale conditie moeten zijn.
Wanneer? Begin juli
Hoe lang? Gemiddelde wedstrijdtijden tussen zeven en 14 uur

Vincent x Ötzi: Interview

Sophia: Vincent! Ik wist dat je een ervaren wielrenner was. Maar was de Ötzi je eerste echte wedstrijd?
Vincent: Nee, het was niet mijn eerste wedstrijd. Ik had daarvoor al andere fietsmarathons in Oostenrijk en andere kleine wedstrijden in Duitsland gereden. Maar dit voelde als mijn langste en zwaarste wedstrijd tot nu toe.

Waar kwam de behoefte vandaan om deze speciale fietsmarathon te doen?
Het kwam een beetje uit mijn vrienden- en kennissenkring, want er deden veel mensen mee. En natuurlijk heeft de Ötzi in heel Europa een zekere reputatie als een van de zwaarste fietsevenementen, dus je weet het gewoon zodra je een beetje in deze bubbel rondloopt.

"Een van de zwaarste fietsevenementen...". Hoe heb je je erop voorbereid? Zowel fysiek als mentaal?
Ik ben ruim van tevoren begonnen met trainen, zo'n vijf maanden van tevoren, ook omdat je lichaam alleen al aan de duur van deze wedstrijd moet worden aangepast. Ik fiets al een paar jaar. Ook al waren het niet altijd wedstrijden, ik heb in ieder geval een goede basisconditie en uithoudingsvermogen op een sportfiets.

Wat was je tijd uiteindelijk?
Ik liep 7:56.

Dat is best goed, toch?De winnaar was maar een uur sneller.
Ja. Een uur is best veel in zulke races en de eersten die over de finish komen, racen zeker op professioneel niveau. Ik was 122e van de 4000, dus het was nog steeds een goed resultaat waar ik erg blij mee ben.

122e van de 4000 is echt sterk. Gefeliciteerd op dit punt! Hoe is het mentaal? Je zet jezelf immers zeven uur lang onder druk, hoe ga je daar mentaal mee om?
Het is best zwaar, zoals je zegt. Wat het geheel wat beter maakt is het rijden in het midden van de route bij de Brenner, waar je een keer niet alleen bent. Hier kun je een beetje profiteren van slipstream en kletsen met mensen. Ik reed tenslotte met twee vrienden in dezelfde groep. Dat leidt af en dan gaat het goed.

Dus het is een mix van uithoudingsvermogen en de wetenschap dat je tussendoor even kunt rusten?
Ja, absoluut. En in zo'n rustfase moet je zeker veel eten, de spieren een beetje losmaken, misschien een cradle kick doen of zelfs een paar stretchoefeningen doen voor de laatste twee beklimmingen na de burner. Dan gaat het erom: hoeveel watt rijd je?

Je noemde net de 4000 andere deelnemers... Hoe is het om in zo'n grote groep te starten?
Ik was zeker erg nerveus en ik wist al van andere races met massastarts dat het relatief hectisch is, vooral in de beginfase. Iedereen wil naar voren, iedereen vecht voor zijn positie en in amateurraces is het nog gevaarlijker en is de kans op valpartijen groter. Ik was een beetje bang, vooral als je weet dat je de eerste paar afdalingen met 50 km/u in een groep van enkele honderden mensen moet rijden... Maar het pakte anders uit dan ik had gevreesd en ik had het geluk dat ik relatief ver vooruit kon starten met mijn collega's omdat we zo vroeg aan de start stonden. We konden dus gemakkelijk naar beneden versnellen...

Over angst gesproken...Op de Ötzi ontbreekt het niet aan gevaarlijke plekken - hoe ga je om met zulke risicovolle situaties en welke rol speelt angst daarbij?
Het constante risico is zeker een groot probleem dat iedereen bezighoudt en je ziet dan ook heel verschillende manieren om ermee om te gaan. Eigenlijk komt het neer op twee strategieën: Er zijn mensen die heel voorzichtig zijn in de afdalingen en helemaal niets willen riskeren. Ze worden liever door iedereen ingehaald dan dat ze een risico nemen. Aan de andere kant zijn er mensen die meer zelfvertrouwen hebben en veel sneller zijn in de afdalingen.

Was je team voorzichtig of team "ik ben een technisch vaardige rijder, ik weet wat ik hier doe en ik ga er helemaal voor"?
Waarschijnlijk meer het tweede hahahah. Maar gelukkig reed ik altijd in kleine groepjes met weinig mensen om me heen, zodat ik een betere indruk kreeg van hoe de anderen het deden en nooit het gevoel had dat we elkaar in gevaar brachten. We konden dus allemaal relatief snel afdalen zonder grote risico's te nemen. Natuurlijk ben je nog steeds extreem snel, maar de weg is ook afgesloten en je kunt technisch zuiver en op hoge snelheid skiën.

Waar had je het meeste last?
Gek genoeg was dat precies op de klim waarvan ik altijd dacht dat hij het makkelijkst zou zijn, de Jaufenpass, de derde van vier beklimmingen. Ik had hem al eerder goed gereden en het ging heel goed, maar in de wedstrijd was het heel anders. Het was erg warm en ik kon het tempo dat ik had gepland maar voor 30% volhouden. Daarna was het echt zwaar en vroeg ik me af of ik alles wel wilde doen en of ik mijn verwachtingen naar beneden moest bijstellen.

Gelukkig was ik weer relatief goed op de laatste klim, waar vrijwilligers me besproeiden met waterslangen en me afkoelden, er stond een licht briesje en dat deed me veel goed. Maar toen kreeg ik kramp, dus je moet je gewoon over de pijn heen zetten. Tegelijkertijd leidde dit nieuwe probleem me af van de overduidelijke hitte en de algehele overbelasting... en ik deed een beetje aan extrapolatie en kwam tot de conclusie dat als ik wat harder mijn best doe, ik onder de acht uur kan blijven. Toen ging er een schakelaar om en had ik weer volledige focus in mijn hoofd, nog meer kracht dan voorheen. Trots moment dus dat ik niet gekraakt ben.

Je hebt gelijk! Maar je zei dat je berekende, je gewenste prestaties had.... Plan je zo'n race door de routes op te delen en te weten dat ik in sectie xy zo snel wil zijn en zoveel kracht wil hebben? Bij wijze van spreken, een individuele racevoorspelling waar je je aan houdt?
Er zijn veel online pacer calculators, ook voor de Ötzi. Je voert je eerdere prestatiegegevens in en zij berekenen hoe snel je zou kunnen zijn in welke secties. Ik heb dat ook gedaan, bekeken en er tijdens de race rekening mee gehouden. Maar eerlijk gezegd reed ik meestal op mijn subjectieve gevoel: Hoe voel ik me nu, hoe lang is de klim, hoe hard kan ik gaan? en daar reed ik dan naar. Het werkte goed, ook al deed ik de eerste klim waarschijnlijk veel te snel.

Einde van de lijdensweg, waar was de euforie het grootst?
Natuurlijk bij de finish, toen ik de bocht om kwam, de klok zag en zag dat ik nog steeds onder de acht uur zat. Het andere moment was de eerste beklimming op de top. Er waren zoveel toeschouwers die de weg opkwamen en hun familie of vrienden aanmoedigden, ze hadden koebellen bij zich en er hing een echte Tour de France-sfeer!

Heb je een Ötzi conclusie?
Ik ben mega blij met mijn prestatie en terugkijkend zou ik zeggen dat het een van de coolste dingen was die ik ooit heb gedaan.

Heb je tips voor iedereen die na jou de sprong wil wagen? Heb je advies voor je fietsgemeenschap?
Probeer niets wat je nog nooit eerder hebt gedaan. Experimenteer niet. Ik heb ook de fout gemaakt om voor de wedstrijd te bedenken wat je nog meer zou kunnen doen om je voor te bereiden, dan op internet te zoeken en natuurlijk te vinden wat je zoekt. Dan gaan mensen bijvoorbeeld stretchen omdat ze denken dat het morgen zo zwaar zal zijn, maar ze hebben het nog nooit voor de training gedaan. Dat werkt meestal averechts.

Tijdens de trainingsfase kun en moet je van alles uitproberen, ook voeding. Maar vind het wiel de dag ervoor niet opnieuw uit.

Laatste vraag voor de bikenerds: Wat voor fiets heb je gebruikt voor deze fietsmarathon?
Op een Specialized Tarmac SL7.

Super. Bedankt voor je tijd en veel succes met je volgende races!

Logisch dat we supertrots zijn op Vincent en zijn geweldige prestatie in deze zware wedstrijd. Het is nog logischer dat we een beetje wilden laten zien wat voor geweldige fietsers er in ons fietsbedrijf werken. Aan onze racefietsers op de blog: Hopelijk grijpt de racekoorts je uiterlijk na dit interview opnieuw aan en trek je je klikschoenen al aan en haal je je fiets tevoorschijn. Je kunt Vincents model samen met duizenden andere gebruikte high-end sportfietsen vinden op buycycle.com, dus het is altijd de moeite waard om even rond te kijken. En voor de gravel- en mountainbikers hier. Hou vol. De volgende keer is er iets voor jullie bij. Tot die tijd wensen we jullie allemaal: Veel surfplezier, veel fietsplezier!