4,8 - Uitstekend
  • Europa's grootste selectie
  • Alleen gecertificeerde verkopers
  • Bescherming van de koper
  • Financiering
Europa's grootste selectie
Alleen gecertificeerde verkopers
Bescherming van de koper
Financiering

Reis door de Balkan

Reis door de Balkan

Bikepacken door Kroatië, Bosnië & Herzegovina en Montenegro

🫂
We schrijven veel over Bikepacking en reizen per fietsmaar er is nog geen enkel echt reisverslag op onze blog verschenen... Hoog tijd dus om aan den lijve te ondervinden wat je allemaal kunt meemaken tijdens een bikepackingreis. En perfecte timing dat Paul, fotograaf en fietsliefhebber, net een avontuurlijke tocht door de Balkan heeft ondernomen en bereid was om die met ons te delen. Tromgeroffel graag voor: Reis door de Balkan door Paul Marschner.

Als ik zes weken voor vertrek eindelijk het treinkaartje naar Zagreb in mijn handen heb, realiseer ik me: dit ga ik nu echt doen. Ik had lange avonden voor de laptop doorgebracht, bladerend door kaarten en reisverslagen, en minstens 5 routes gemaakt. routes en evenveel vrienden lastiggevallen met allerlei vragen. Eén ding is dit keer zeker: minder kilometers, meer foto's, meer koffie. koffiemeer ijs, meer eten, meer onderdompeling in het onbekende. Volgens de geplande route gaat het van Zagreb via Banja Luka naar Sarajevo en vandaar naar het Nationaal Park Durmitor, dan eenmaal dwars door Montenegro naar Kotor, redelijk recht en dicht langs de kust terug door Bosnië, een paar stukken van de "Transbalkan Race" in Kroatië waar ik nog aan mee wil doen, een beetje stedelijke flair ervaren in Ljubljana en dan over de berg naar Villach voordat ik met de trein terug naar huis ga. 20 dagen, ongeveer 1.700 kilometer en bijna 25.000 hoogtemeters.

1. voorbereiding is alles, of toch niet?

Ik hou van plannen, dacht ik. Maar op deze reis liet ik me voor het eerst wat meer gaan. Of dat nu kwam door arrogantie, leeftijdsgebonden kalmte (zou mijn opa zeggen), ervaring met eerdere Bikepacking-tochten of een wilde mix van dit alles - ik weet het niet. Maar wat wel zeker is, is dat mijn enige planning deze keer bestond uit een treinkaartje en een enorm Komoot-bestand. Meer niet. 

De avond voor vertrek, nadat alles is ingepakt: twijfel, opwinding, angst - alleen buiten slapen. Even zoeken op internet en de rust keert terug: De accommodatieprijzen langs mijn route zijn betaalbaar. Er zou dus een plan B zijn, een uitweg. Ik voel opluchting, maar tegelijkertijd vind ik nu nog meer redenen om niet alleen buiten te slapen. Het vooruitzicht van douches in de avond en minder gewicht op de fiets zijn genoeg voor me om tentslaapzak en slaapmat terug in de kelder. En eindelijk kan ik slapen. 

De volgende ochtend slingert de nostalgisch ogende EC met mij en mijn - nu veel minder ingepakte - fiets aan boord richting Kroatië. Om de regen te vermijden neem ik de volgende ochtend weer de trein naar de Bosnische grens. Daar breng ik nog eens drie uur door in de wachtkamer op het station voordat mijn nieuwgevonden kalmte vreemd begint te lijken. Ik maak gebruik van het eerste regenvrije raam dat zich aandient, druk op de computer op de fietscomputer en rol weg.

2. bosnië en ik, eerst vergelijkbaar: terughoudend

Ik geniet met koffie in de hand op mijn balkon van kunstgras van de zonsopgang boven Banja Luka, even later zit ik al op de eerste van twee lange beklimmingen en mijn frustratietolerantie laat me sneller in de steek dan normaal. In de daaropvolgende afdaling vliegt het bordje "Motel Kanjon, 500m" me voorbij en voordat mijn hoofd de kans heeft om tegen een pauze te beslissen, bestel ik al koffie en een omelet. Na een kort gesprek met een onbekende, Bogdan, aangesterkt en ook een stuk pittiger, beklim ik de tweede lange klim. Aangekomen in Travnik, fris gedoucht, volg ik de drukte op straat in een café en maak foto's. De volgende ochtend, tijdens de eerste stop bij een supermarkt, kijk ik nog slaperig naar de meloenbezorger en vervolgens naar een oma die routinematig alle meloenen eraf slaat, haar hoofd schudt en ze links laat liggen - terwijl ik mijn meloenijs opeet, glimlach ik in mezelf.

Kort daarna wordt mijn nieuw verworven en blijvende kalmte op de proef gesteld. Het wordt duidelijk: ik moet mijn versnellingspook nieuwe versnellingen. In de volgende stad geeft een supermarkteigenaar me zijn WLAN zodat het internet me hopelijk kan helpen mijn gebrek aan technische en handmatige vaardigheden te overwinnen. Het mag niet baten. In Sarajevo, 60 kilometer verderop, word ik gelukkig zeer vriendelijk en vakkundig geholpen in het Ciklo Centrum, waar ik een cola krijg en al snel schakel als een World Tour-professional. De rest van de dag zwerf ik door Sarajevo, eet mango-ijs en kijk naar opa's die schaken - het leven is zoet.

3. Bergop heb ik geen voorrem nodig. Bergaf heb ik ook geen rem nodig.

Vandaag is DE dag, zelfs mijn wekker van 04:24 kan mijn humeur niet bederven. Eindelijk is het zover: we gaan naar het Nationaal Park Durmitor! Om 04:52 duw ik de fiets uit de houten hut, wil even de voorrem gebruiken - geen kans. De hendel raakt het stuur op het stuur. Emoties woeden in me, ik heb geen logische verklaringen, maar ook geen oplossingen. 

Ik ben er echter snel van overtuigd dat de eerste 60 km met 1.700 hoogtemeters met slechts één rem kunnen worden afgelegd. rem Ik wil de dag niet verpesten, rol af en hoop op een wonder. Ik passeer de rij auto's naar de grenspost - paspoort uit, paspoort in - ik passeer de iconische houten brug naar Montenegro en de verwachting gloeit in me op. Ik haast me euforisch, uitgelaten van vreugde, mijn echo testend bij elke tunnelpassage. De volgende beklimming, een droom, de lichtsituatie nog meer, de conditie van mijn benen geweldig, de ontbrekende rem vergeten. 

Kort voor het einde van de klim Ik zie een andere fietser voor me, oude gedragspatronen komen naar boven: Ik pauzeer pas als ik hem heb ingehaald. Tijdens de pauze ontmoet ik Victor, die thuis in Frankrijk is begonnen. We kunnen het goed met elkaar vinden, praten over fotografie en mijn voorrem en rijden de volgende tien kilometer samen voordat Victor wil stoppen voor koffie, maar ik - weer een oud gedragspatroon - vind dat ik door moet gaan. Op de klim vind ik rust, denk na en als mijn mentale debat is afgelopen, stop ik kort voor het einde van de klim bij een vervallen woonwagen voor Arabische koffie en wacht op Victor. "Hij was best aardig, die man," denk ik. We brengen de rest van de dag samen door, maken foto's en tijdens de afdaling benijd ik hem om zijn werkende velgremmen. In Žabljak kookt Viktor in het "stadspark" of wat wij denken dat een grasveld van 5x5m is, terwijl ik Fanta drink en de locatie van mijn accommodatie uitzoek. Als we uit elkaar gaan, besef ik hoe blij ik was met het gezelschap en ben ik tevreden dat ik oude gedragspatronen voor één keer heb kunnen opschorten.

4. Blootstelling aan hitte of vurige genegenheid?

Ik begin te merken hoe reis meer en meer. Als ik de volgende ochtend vertrek, geeft mijn fietscomputer een stevige 70 km/u aan en ik herinner me mijn beperkte remmogelijkheden, trek uit gewoonte aan beide remmen en - allebei remmen. Wat? Net zo mysterieus als het verloren was, is het terug. Ik gil van vreugde en voel voor het eerst mijn mondhoeken op mijn oorlellen. Niets kan me vandaag raken, noch de hitte, noch mijn grillige accommodatie. De volgende ochtend, de aanhoudende euforie doet me nog steeds uit bed komen en dan zwevend over het asfalt, doe ik een paar pull-ups aan de kant van de weg - gewoon omdat - en vlieg ik een paar extra hoogtemeters omhoog - gewoon omdat. Nog geen 30 km later zit ik in een ruïne aan de kant van de weg. Uitgeput.

Het is 42°C, er waait een verfrissende wind en mijn fiets leunt perfect tegen een muur. Ik maak van de gelegenheid gebruik om een paar foto's te maken en diep adem te halen. Totdat, in wat aanvoelt als slow motion, mijn fiets omvalt en recht op de versnellingspook valt. Klote. Ik haal vijf keer diep adem, maak mijn handen vuil, vervang de derailleurhanger en laat de frustratie en de puinhoop achter me. Ik neem het Skadarmeer met tussenpozen 47°C waar als in een koortsdroom, ik richt mijn energie op de kilometeraanduiding, die me over vijf kilometer ijs en koude drankjes belooft.

De volgende dag begint zoals de vorige eindigde, bergopwaarts met een onweersonderbreking. Ik breng drie uur door buiten het onweer in een café, waar ik eerst de conciërge zie schilderen en later de nog-alcoholische vrienden van de café-eigenaar zie kaarten en roken in het kleine interieur. Op de een of andere bizarre manier moet ik meerdere keren een lach onderdrukken. 4 uur later zit ik weer aan de kant van de weg, maar deze keer star ik in het niets. Het zweet parelt op me neer, de volle vlucht uit de Baai van Kotor eist zijn tol. Ik weet wat ik nodig heb, maar helaas niet waar ik het kan krijgen - ijs en Fanta. Ik vind mijn levensreddende elixer nog twee keer op deze dag voordat ik eindelijk naar beneden kan suizen naar Trebinje. Tijdens de afdaling grijpt de schoonheid van het panorama me aan, een van die onbeschrijfelijke momenten, alles behalve het geronk van de banden Ik merk het niet meer, mijn hart is vol.

De dag erna zitten mijn benen er doorheen. Het is dag 10 en ik kan haar niet meer bereiken, geen verbinding op dit nummer. Ik kwel mezelf, discussieer met mezelf, verlang naar troost, maar slaag er dan toch in om een pedaalomwenteling meer dan ik dacht. Ik ben nog niet fysiek op snelheid of de achterband begeeft het net op tijd voor de lunchpauze. Een hartelijke fietsenmaker, een kop koffie en een koel biertje zijn mijn redding en stellen me in staat om op het gouden uur de laatste wilde paarden van Europa te bereiken. Hun desinteresse in mij, een absurde avonturier op een knaloranje fiets, fascineert me en maakt me rustig. Onder de indruk van hun kracht en autonomie geniet ik met volle teugen van deze stille momenten.

5 Improviseren, aanpassen, overwinnen

De volgende dag ontmoet ik mijn gastheer in een café voor een gesprek van een uur over God en de wereld (Google Translate maakt het mogelijk); afgezien van de geperfectioneerde Burek-routine gebeurt er vandaag verder niets. De volgende ochtend is het tijd om veel te vroeg en met een bezwaard hart Doviđenja Bosnië te zeggen, en de wind in de rug duwt me richting de Kroatische grens, die me al staat op te wachten met grijze regenwolken, alsof hij mijn huidige stemming kent. Dit natte grijs vergezelt me de rest van de dag, en na de tweede ronde van aan- en uittrekken ronde van het aan- en uittrekken van mijn regenkleding merk ik steeds meer hoe oncomfortabel zitten is vandaag. En helaas wordt het er niet beter op. s Avonds in bed ben ik vol hoop dat alles vannacht weer rustig wordt en dat ik de volgende ochtend weer normaal verder kan fietsen. Dat blijft echter een utopie.

Nadat ik wakker ben geworden, verzet ik me tegen het voor de hand liggende, stap toch op de fiets en tegen het einde van de enige lange klim is het duidelijk: dit gaat niet lukken. Ik wil mijn falen nog niet toegeven. Foto's maken voelt als het documenteren van mijn falen. Koppig, met een dosis schaamte, consumeer en bewaar ik de laatste indrukken in mijn hoofd. Terwijl het gedrag verandert van onbewust naar bewust, heb ik moeite om mijn tranen in te houden. Mijn benen, mijn hoofd, mijn longen, mijn hart, ze hebben allemaal nog zoveel te geven. Dat het mislukt door zitproblemen voelt zo verkeerd. Ik heb nooit eerder te maken gehad met zitproblemen, eerdere strategieën om problemen op te lossen werken hier niet. En de nieuwe - opgeven, overgeven, nederlaag toegeven - voelt nog steeds zo verkeerd. 

Als ik mijn nederlaag toegeef en op het volgende station aankom, hoor ik dat de fietstrein pas om 00:30 uur aankomt. Het is 11:30. Elf uur in een binnenwater doorbrengen is niet echt een optie, dus ik worstel me nog 50 kilometer naar mijn geboekte accommodatie, slaap een paar uur en sta daar midden in de nacht op het station om aan mijn terugreis met de trein te beginnen. Ik heb tenminste een verblijf van 4 uur in Ljubljana, kan de verwachte stedelijke flair opsnuiven en mijn Burek-routine nog een laatste keer vieren. En met de laatste Burek keert de rust terug. Mijn geest begint langzaam maar zeker de ervaring te evalueren, ik ben al aan het nagenieten en in gedachten ben ik al bezig met het plannen van de volgende tour.

Wat blijft er voor ons over van buycycle ? Allereerst een bedankje aan Paul voor de moeite en liefde die hij in deze tekst heeft gestoken en dat we een stukje van zijn ervaring mogen delen. Als je gebeten bent door het reisvirus en niet kunt wachten op je volgende (of zelfs eerste) bikepackingavontuur, dan hebben we op buycycle zeker de juiste fiets voor je. Neem een kijkje op buycycle.comen ontdek onze meer dan 15.000 racefietsen, gravel en mountainbike en vind je volgende droomfiets. Als je vragen hebt over bikepacking of onze fietsen, ons team team altijd voor je klaar en je kunt meer over fietsen vinden op de blog. Tot die tijd wensen we je, zoals altijd: Veel plezier met browsen, veel fietsplezier!